پیش از هر اقدامی، باید ملک مورد نظر (عمدتاً خانه‌های روستایی یا سنتی) را از نظر مالکیت، وضعیت حقوقی و انطباق با ضوابط شهرسازی و میراث فرهنگی بررسی کنید. سپس باید به اداره میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی شهرستان مراجعه کرده و فرم درخواست صدور پروانه کسب را تکمیل نمایید.

طبق آیین‌نامه‌های جاری، بومگردی معمولاً باید در بافت سنتی یا روستایی واقع شده باشد. متراژ حداقل و حداکثر بسته به استانداردهای ملی متغیر است، اما معمولاً نیاز به داشتن حداقل ۳ تا ۴ اتاق خواب استاندارد، سرویس بهداشتی و حمام در داخل یا نزدیک واحد، و فضای نشیمن مشترک است. همچنین حفظ معماری بومی و استفاده از مصالح بومی الزامی است.

خیر، برای اخذ پروانه بهره‌برداری بومگردی، الزام به مدرک تحصیلی خاصی وجود ندارد. اما داشتن گواهینامه‌های دوره‌های آموزشی مدیریت اقامتگاه‌های بومردی یا گردشگری می‌تواند در فرآیند ارزیابی و اخذ مجوز کمک‌کننده باشد.

معمولاً بانک‌های عامل بخش گردشگری مانند بانک ملی، بانک کشاورزی، بانک سپه و بانک شهر در مناطق روستایی و گردشگری فعال هستند. همچنین صندوق توسعه ملی و طرح‌های حمایتی وزارت میراث فرهنگی نیز می‌توانند منابع تامین مالی باشند.

داشتن «پروانه بهره‌برداری» یا «پروانه کسب» معتبر از اداره میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی الزامی است. بدون این مجوز، بانک‌ها درخواست تسهیلات را رد می‌کنند.

بانک‌ها معمولاً ملکی (سند زمین یا ساختمان)، سفته یا چک صیادی به مبلغ وام، و در برخی موارد گواهی سپرده یا ضامن رسمی (کارمند یا دارای شغل ثابت) را به عنوان وثیقه می‌پذیرند. در طرح‌های خاص روستایی، گاهی ضمانت‌های گروهی نیز مطرح است.

سقف وام و نرخ سود به صورت سالانه توسط بانک مرکزی تعیین می‌شود و بسته به نوع طرح (مثلاً طرح‌های اشتغال‌زایی روستایی یا توسعه گردشگری) متفاوت است. معمولاً نرخ سود برای بخش گردشگری بین ۱۸ تا ۲۳ درصد است، اما در طرح‌های حمایتی خاص ممکن است کمتر باشد. برای اطلاع از اعداد دقیق، باید به شعب بانک عامل در منطقه مراجعه کنید.