برخلاف تصور عموم که تمرکزشان بر نمای ساختمان است، تأسیسات مکانیکی و الکتریکی (MEP) و استانداردهای ایمنی (اطفای حریق و هوشمندسازی) سنگین‌ترین بخش هزینه‌ها را تشکیل می‌دهند. همچنین در مناطق شمالی (مانند مازندران)، به دلیل رطوبت بالا، استفاده از مصالح مقاوم در برابر خوردگی و سیستم‌های تهویه مطبوع پیشرفته، هزینه‌های زیرساختی را نسبت به سایر نقاط کشور افزایش می‌دهد.

بله، اما کلید موفقیت در «طراحی هوشمندانه» است. بسیاری از سرمایه‌گذاران با طراحی فضاهای چندمنظوره و بهینه‌سازی متراژ اتاق‌ها، بدون کاهش کیفیت تجربه مهمان، هزینه‌های ساخت را مدیریت می‌کنند. پیشنهاد ما این است که بخش بزرگی از بودجه را به «کیفیت تجهیزات داخلی» اختصاص دهید و از تجملات پرهزینه‌ در فضاهای مشاع که بازگشت سرمایه ندارند، پرهیز کنید.

رستوران قلب تپنده هتل است. بسته به سطح هتل، تجهیزات آشپزخانه صنعتی معمولاً بین ۱۰ تا ۱۵ درصد از کل بودجه تجهیزات (FF&E) را به خود اختصاص می‌دهد. نکته حیاتی اینجاست که در هتل، آشپزخانه باید ظرفیت سرویس‌دهی ۲۴ ساعته را داشته باشد؛ بنابراین صرفه‌جویی در کیفیت تجهیزات پخت‌وپز، در میان‌مدت با هزینه‌های سنگین تعمیرات و نارضایتی مهمانان جبران می‌شود.

بازسازی ساختمان‌های قدیمی برای تبدیل به هتل یا بوتیک‌هتل، پتانسیل بالایی دارد و می‌تواند هزینه‌های سفت‌کاری را به شدت کاهش دهد. اما باید مراقب هزینه‌های پنهانِ «به‌روزرسانی سیستم‌های تأسیساتی و مقاوم‌سازی» باشید. گاهی هزینه مقاوم‌سازی یک ساختمان قدیمی با استانداردهای جدید ایمنی هتل، با هزینه ساخت یک بنای جدید برابری می‌کند.

بازگشت سرمایه (ROI) در صنعت هتلداری ایران به‌طور متوسط بین ۷ تا ۱۰ سال برآورد می‌شود. این زمان به شدت به «مدیریت بهره‌برداری» پس از ساخت وابسته است. ساخت هتل فقط نیمی از مسیر است؛ نیم دیگر موفقیت، داشتن یک طرح تجاری (Business Plan) قوی برای جذب مسافر و حفظ کیفیت خدمات است که باعث می‌شود نرخ اشغال اتاق‌ها بالا بماند.